tymczasem młode dziewczyny biegnące wzdłuż brzegów z włosami rozrzuconymi niczym oskubane przez wiewiórki łupinki orzechów chłopcy z gitarami przerzuconymi niedbale przez opalone ramiona zachód słońca ochrypły od wiatru zastygają w nas warstwa po warstwie codzienność wiecznej Pompei przecież wiem odgaduję ciągłą niecierpliwość chęć utrwalenia swojej obecności dotykiem i słuchem rejestrację każdego westchnienia wyrzuconego w przestrzeń tak właśnie smakuje nasza nieśmiałość gesty zdumione codziennością w najodleglejszym oddechu kosmosu Już wiesz ścieżki leśne prowadzą do rozpaczy obszarów w których usiłujemy zamknąć pragnienia ogień na obrzeżach jaskiń do którego bezstronnego rozsądku powracamy nie parzy nas swym dotykiem choć wiemy zdajemy sobie sprawę że dojrzewają w nas już ostatnie jabłonie umierającego sadu /Bohdan Wrocławski / Odpowiedz