Nie pozwól, aby Twoje marzenia stały się tylko marzeniami. Zrób wszystko, aby stały się rzeczywistością.

Minęło lato, zżółkniały liścia I dżdżysta nadchodzi pora, Zawsze mam czekać twojego przyścia Na dzikich brzegach jeziora? Zawszeż po kniejach jak sarna płocha, Jak upiór błądzisz w noc ciemną? Zostań się lepiej z tym, kto cię kocha, Zostań się, o luba! ze mną.

To mówiąc dziewka więcej nie czeka, Wieniec włożyla na skronie I pożegnawszy strzelca z daleka, Na zwykłe uchodzi błonie. Próżno się za nią strzelec pomyka, Rączym wybiegom nie sprostał, Znikła jak lekki powiew wietrzyka, A on sam jeden pozostał. Sam został, dziką powraca drogą, Ziemia uchyla się grząska, Cisza wokoło, tylko pod nogą

Tak się w nim serce rozpływa, Jak gdy tajemnie rękę młodzieńca Ściśnie kochanka wstydliwa. Zapomniał strzelec o swej dziewczynie, Przysięgą pogardził świętą, Na zgubę oślep bieży w jeziora głębinie, Nową zwabiony ponętą. Bieży i patrzy, patrzy i bieży; Niesie go wodne przestworze

Słyszy to strzelec, błędny krok niesie, Błędnymi rzuca oczyma; A wicher szumi po gęstym lesie, Woda w jeziorze się burzy i wzdyma.

żałuje, że cię za­wiodłam i czu­je się z tym ok­ropnie. żałuje, że dałam ci do zro­zumienia, że to zaufa­nie, które mieliśmy zos­tało utracone.

Pożeg­na­nie które było zap­la­nowa­ne z góry, które miało być tak oczy­wis­te i łat­we, lecz wca­le ta­kie nie będzie, jak można po­wie­dzieć żeg­naj ko­muś ko­go się Kocha...