U progu staje wiewiórka unosząca w łapkach cały swój świat orzecha. W kropli miodu, ziarenko maku śni czerwone jedwabne sukienki. Za oknami cisza śniegu. Słyszysz? – to za nas modli się natura.

Kobieta, jak wiewiórka: gryzie najtwardszy orzech pochlebstwa, wyłuskuje sobie przyjemne ziarno, a łupinę odrzuca.

Jeszcze jeden?? Ale ja już nie mogę zjeść :( No nic trudno zaniosę go do domku :)