Ulepiły sobie dzieci ze śniegu bałwana. Gdy ich mama na podwórze wypuściła z rana. Nos i oczy dały z węgla, a ręce z patyków. Toż to śmiechów na podwórzu, radosnych okrzyków! Starsza Zosia śniegowego stracha się nie boi. Ale Lusia mała przy niej coś trwożliwie stoi. Medytuje niespokojnie Burek, też tchórzliwy. Wącha śnieg, czy śmieszny bałwan żywy, czy nieżywy?