Wszędzie gdzie spoj­rzę widzę roz­my­te bar­wy ciepłych dni...smak słod­kich spoj­rzeń i błogą, fi­nezyjną wol­ność og­ra­niczoną je­dynie własną per­cep­cją...Jed­nakże w cieniach po­ranione­go umysłu tracę chwiej­na oso­bowość dnia ko­lej­ne­go i obi­jając się o resztki spróchniałej lo­giki, tonę w nędznych kaj­da­nach stłam­szo­nej rzeczywistości...