Wczo­raj to przeszłość, jut­ro to ta­jem­ni­ca, a dzi­siaj to dar losu...

Pew­ne­go wie­czo­ru, pod­cięła so­bie żyły, je­dynie po to by wreszcie ktoś zauważył jej is­tnienie, by zaopieko­wał się jej wątłym ciałem i wys­chłą duszą. Tak bar­dzo bała się samotności...

gdzie trzyma ręce, wiadomo z kąd przyszła...