Że są ludzie i sytuacje, których po prostu ,nie możesz porzucać. A odwracanie się ,od dziecka , to słaba metoda na szczęście .

W ostateczności jak dziecko nie je tej zupki, nie sprząta nieszczęsnych zabawek – nie zapakujesz walizeczki, sukieneczek i nie polecisz na Filipiny ( czy gdzie ,tam chcesz). Nie powiesz: fuck you. Jeśli trzaskasz drzwiami do łazienki, za chwilę wracasz. Uczysz się, prawdziwej bliskości.

Każde twoje zaniedbanie, niedopilnowanie czegoś ,ma swój skutek: nie pójdziesz z dzieckiem do dentysty, będzie miało zęby w strasznym stanie, nie zapiszesz go na sporty, może mieć krzywy kręgosłup. Takich rzeczy, są miliony. Jak zaczęłabyś to rozkładać na czynniki pierwsze, z pewnością uciekłabyś do mysiej nory, bo od kiedy urodziłaś dziecko ,po prostu nie powinnaś być nieodpowiedzialna.

Wszystko co wydawało się, że przerobiłaś, może wrócić, wspomnienia relacji z rodzicami, nieprzyjemności ze szkoły, z przyjaciółkami z klasy. To dlatego tak mocno reagujesz na przeżycia dzieci, identyfikujesz się z nimi, czasem przed czymś uciekasz. Zupełnie jakby ktoś otworzył, zamknięte od lat pudełko, twoje pudełko.

Taplać w wodzie, jeździć na sankach, bawić w kucyki Pony, urządzać podchody, grać w chińczyka, monopoly, bawić w chowanego i nawet jeśli którejś z tych rzeczy, nienawidzisz robić, to i tak bywa, że przy dziecku czujesz się najszczęśliwsza. Ten zapach, ciepło, czułość…. ech.

Niezależnie od tego, co się stanie wiesz, że będziesz kochać, martwić się, troszczyć, pomagać, myśleć, o swoich dzieciach. I być może to jest ,jedyna stała w twoim życiu.