Matczyna miłość i poświęcenie dla dzieci - dwie siły, które nie znają granic.

Istnieje w nas jakiś, ogólny strach i uparty mit, że jeśli zbyt mocno skoncentrujemy się ,na budowaniu relacji z dziećmi, możemy utrudnić ich rozwój, jako niezależnych i samowystarczalnych osób .

Ostatecznym celem wychowywania dziecka ,jest przecież wypuszczenie w świat odrębnej, odpowiedzialnej, za samą siebie osoby. Powinniśmy pragnąć, żeby nasze dziecko miało własne dążenia, podejmowało własne decyzje, dyskutowało używając własnych argumentów, było zdolne do ,autorefleksji i stawiania sobie samemu granic, lub rozszerzania ich.

Nie spełniaj wymagań swojego dziecka, tylko jego potrzeby. Bądź stałą, niezmienną ,częścią jego życia. Pocieszycielem, przewodnikiem, kimś, kto zapewnia ochronę i opiekę. A przede wszystkim, nie popychaj dziecka na siłę, ku niezależności i dorosłości. Jedynie dobra, głęboka relacja oparta ,na miłości pozwoli mu wydorośleć.

Wiedzieć i czuć, że jest się kochanym, że nie trzeba się tego wstydzić, że to ważne, budujące i dające oparcie. Niech nasze dzieci wiedzą, że mogą okazywać swoje uczucia.

Powtarzajcie dzieciom , jak bardzo je kochacie, jak stałe to uczucie, nadrzędne i niezmienne. Nigdy nie szantażujcie ich, swoją miłością! Nauczcie dzieci, że mówić kocham – to piękna cecha ,w życiu umieć mówić o uczuciach.