Klamkę, aby Jemu otworzyć, mają domownicy. Oni otworzą lub nie otworzą, chowając się po kątach. Zatkają uszy, aby nie słyszeć pukającej, do ich drzwi Miłości. Wygaszą wszystkie światła, udając, że nikogo nie ma w domu. Albo,rozpalą światła, zaproszą Boga na wieczerzę, bo Bóg im sam wystarczy. Jego Serce pała miłością, że znalazł żywą wiarę, nie zakopaną w głębokim dole, bez życia." - Barbara Z.

"Drzwi serca człowieka, czy są obdrapane, brudne, i zamknięte, na sztabę żelazną, i dużą kłódkę. Drzwi, które zasłaniają dobro i miłość, serca człowieka. Aby je otworzyć, trzeba znaleźć klucz. Klucz głębokiej wiary, że Bóg jest i żyje w każdym. Bóg puka do każdych, zaryglowanych przed Nim drzwi. Puka, w delikatności miłości.

"Jeśli zamknąłeś już za sobą drzwi przeszłości, nie zaglądaj przez dziurkę od klucza, bo możesz przegapić fakt, że otwierają się przed tobą następne, które dadzą ci więcej szczęścia niż te, które właśnie zatrzasnąłeś" ~Regina Brett

Teraz już wiem. Są brzydkie słowa, brzydkie serca i niewłaściwe adresy. Wiatr czasem ponosi nas. W brzydkie strony. Pukamy wtedy do złych drzwi i od przykrych ludzi, oczekujemy chleba i miłości. Spoliczkowani nieszczerością uczuć musimy jednak stale szukać. Na nowo. Mimo kolejnych potknięć, kolejnych siniaków na pysku, kolejnego bólu. Uwierzyć. Tylko wiara pozwoli nam przetrwać. Zgasić ciemność. Zapalić słońce.