Dzieci nie mogą być zbyt mocno do nas przywiązane, mogą być tylko „głęboko” przywiązane. To „przywiązanie” jest celowe – uzależnia je od nas, dzięki czemu możemy je prowadzić ku kolejnym etapom dojrzewania.

Kiedyś moja córka ,zapytała mnie: – Mamo, a dlaczego ciągle mówisz, że mnie kochasz? – Bo tak jest, córeczko. Bardzo cię kocham i chcę, żebyś o tym wiedziała.

Powtarzajcie dzieciom, że jesteście dumni z tego czego się nauczyły, z tego co udało im się osiągnąć. Obojętnie czy jest to budowla z klocków, czy pierwsze miejsce, w ogólnopolskim konkursie młodych naukowców. Każdy sukces, każda nowa umiejętność – to ciężka praca, często mozolna. To wysiłek i skutek ,często wielu wcześniejszych niepowodzeń.

To co czuje się na widok sukcesów ,swojego dziecka, jest czymś niepowtarzalnym. Duma i radość – często podwójnie, bo jeszcze chwilę wcześniej, był tylko strach – czy mu się uda, czy się nie przewróci. I naprawdę tak jest, pod warunkiem, że mamy czas, żeby te sukcesy zauważyć.

Równie ważne jest , umiejętność przepraszania. Bo po co uginać kolana, lub z trudem przyznawać się, do porażki – jeśli wpadamy na mur?. Przyjęcie przeprosin jest, tak samo ważne i symboliczne. Potwierdza dziecku, że dobrze postąpiło, że może liczyć na pomoc i miłość, że nie musi się obawiać gniewu. Niech nasze dziecko wie, że tak wiele jest, w naszych rękach i że warto wybaczać.

Fajnie, jeśli dziecko dobrze się rozwija – wtedy nic nie stoi na przeszkodzie, by spełniać swoje marzenia. Gorzej, gdy dziecko jest chorowite ,lub obarczone ciężką, lub uleczalną chorobą. W takich sytuacjach zmienia się, dosłownie całe życie.