Mój Skarb, dziecko jest dla mnie ,bezcenny!.

Nie musisz wcale drzeć się głośno, wystarczy, że drzesz się w myślach, bo ono (dziecko) nie śpi, nie chce malować, słuchać bajki, ubierać się, zjeść .

Następuje cudowny moment, w którym ty i ta druga istota ,( twoje dziecko) dochodzicie do, pewnego porozumienia.

Znam kobiety z domów toksycznych, trudnych, które wyznają, że czasem nie radzą sobie, z macierzyństwem, że uciekają w pracę, że chętnie oddają dziecko ojcu, bo mają chwilę dla siebie, a tego potrzebują.

Czy powinnam dla dzieci ,rezygnować z pasji?. A z miłości. A z pracy?. Te dylematy są ,chyba normalne. Czasem rozstrzygamy je, na korzyść swoją, a czasem dziecka.

Dzieci mają więcej, serca i rozumu ,niż niektórzy dorośli.