Ty sam znasz siebie, boś Bóg: Ty sam sobie Niechybnym celem kochania i części. Ja, lichy zlepek, próżno się sposobię: Nigdy się wieczność w czasie nie pomieści.

Ty, byś nam zrobił nasze szczęście trwałe, Wlać w nas raczyłeś uczucia wspaniałe; My odpuszczamy bliźnim, Twym zwyczajem Odpuść Jezu nam wzajem.

Prawda, żeś go utworzył dla tego jedynie, By Cię kochał I służył w każdej godzinie; A jeżeli był często sprzeczny Twojej chęci – Tyś dobry, o mój Boże! - zetrzej z Twojej pamięci;

Istności niepojęta! nasz Ojcze! nasz Boże! Ten rozum niedołężny pojąć Cię nie może.

Wielkość niezmierna dzieł Boga Jakuba, Którymi władnie jak Mu się podoba.

Wszystko, co mam, co mogę – są to Twoje Jezu dary; Mądrość Twa niepojęta i natury sprawa Wiek mój młody utwierdza, a zasila stary: Bieg wszystkiemu zakreśla Twa dzieIna ustawa.

u ludzi to nie możli­we, ale u Jezusa jest jeszcze bar­dziej nie możli­we. On nie ku­pi mi­ny sprze­danej na po­kaz szcze­rości, kiedy tak nap­rawdę nic po­za fałszem - nie sprze­dasz.

Zaw­sze mówiłeś: "nill des­pe­ran­dum" * i całowałeś mnie w czoło, do siebie przy­tulając. Nikt nie zauważył jeszcze, że od­szedłeś z te­go świata. Nikt po­za mną nie płacze, wszys­cy uważają Cię za Jezusa - Mes­jasza.