Fi­lozo­fowie są zbyt dum­ni, aby przyz­nać się do strachu przed śmier­cią, i zbyt wy­magający, by pot­wier­dzić duchową płod­ność cho­roby. W ich roz­ważaniach o śmier­ci jest uda­wany spokój; w rzeczy­wis­tości trzęsą się bar­dziej niż wszys­cy in­ni.