Pamiętajmy,że my też coraz młodsi nie jesteśmy,a nasze dzieci patrzą i będą pamiętać ,jacy jesteśmy dla, naszych rodziców i dziadków. Jak sobie pościelimy tak się wyśpimy.

Chociaż serce pęka, musisz pozwolić dziecku ,zmierzyć się z tymi, trudnymi przeżyciami.

Chcemy, żeby na twarzach naszych dzieci ,zawsze gościł uśmiech. Niby dobrze, a jednak nie do końca. Przykre ,czy trudne doświadczenia, są częścią codziennego życia. Trzymanie dziecka pod kloszem ,spowoduje wyłącznie to, że nie będzie potrafiło, ono poradzić sobie, w dorosłym życiu .

Zniszczenie ,czegoś cennego. Rodzice wkurzają się każdego dnia , o wiele rzeczy, ale dopiero zniszczenie czegoś cennego ,(a pewnie wiele razy upominali, żeby uważać) wyzwala w nich, prawdziwe demony. Dziecko powinno doświadczyć ,smutku i gniewu, wywołanego zniszczeniem ,czegoś cennego.

Pomyśl o sobie ,jak o dwóch osobach: jedna to dziecko wymagające opieki; druga – rodzic, który ma przywilej opiekowania się ,tym dzieckiem. To przywilej, a nie konieczność, chodzi o to, by zaopiekować się ,sobą na wielu poziomach.

Z cudzej głupo­ty się śmieje­my,a własną "kolorujemy"...

Że coś się zrobi, co to, to nie! Bo samo nic nie robi się. Najpierw więc cały opisał plan Będę artystą z kredkami obok dzieci ale nie sam.

Nowoczesne przedszkole