I nie wi­dać krwi tyl­ko smut­ne oczy. Zno­wu za­sypiasz sam w zim­nym łóżku z kołdrą na­ciągniętą na głowę żeby nikt w po­koju obok nie usłyszał twoich krzyków; budzisz się ra­no po tych wszys­tkich snach, które zno­wu rodzą nadzieję aż rzeczy­wis­tość bru­tal­nie sta­wia Cię na dwóch no­gach..