Wcale nie trzeba przeć, do przodu wielkimi susami, ani rozpychać się łokciami. Najczęściej to właśnie z małego kroku powstaje coś wielkiego. Z małej iskierki bucha wielki płomień, a jeden mały promyk, tysiącem słońc może zalśnić.

Jak kiedyś płomień żyjący w kawałku drewna Dzisiaj radość przykryta stosem zmartwień, Nie wiem, co będzie jutro, Może jak ziemia w nocy, schowam się przed duchem słońca?