Dla­tego o wiele praw­dziw­sza wy­daje mi się iro­nia gorzka, tra­giczna i ago­nal­na, niż po­god­na, która płynie z łat­we­go scep­ty­cyz­mu lu­bujące­go się w ulot­nościach, mgiełkach i dwuz­naczni­kach, silące­go się na jas­ność i życzliwość.