Nie dos­trze­gamy je­go za­let. Mi­mo, że nig­dy sam w so­bie się nie kończy, to prze­mija uśmier­cając po ko­lei każde­go, kto żyje. I co­raz częściej te­go, kto żył tak nap­rawdę, czer­piąc garściami wszys­tkiego, co mu da­ne.