Uczynki miłosierne, co do ciała - Łaknących napoić. Przed tobą spragniony stoi. Prosi o kubek żywej wody, Potrzebna mu do ochłody. Była wielka spiekota, Po niej została ochota. A może masz garnek mleka, A może szklankę herbaty, Kawy, Innego napoju. Dostrzeż spragnionego człowieka W trudzie i znoju. Nie zamykaj przed nim studni, Ani serca. Woda dudni W tym źródle Litością. Daj mu pić z miłością.

Uczynki miłosierne, co do ciała - Nagich przyodziać. Okrutne życia cienie. Zabrano nawet odzienie. Obedrą człowieka z butów, Z sukni, spodni, okrycia. Jakie przeklęte życie. Człowiek ogolony, Ostrzyżony, Jak wrona bez ogona. Jakby wyszedł z matczynego łona. Ulituj się. Otwórz szafy wrota I daj mu z ochotą Obuwie, Przyodzianie. Niech trochę odżyje, Niech się przemieni w normalnego, Jak szczęśliwa rzeka - człowieka.

Uczynki miłosierne, co do duszy - Strapionych pocieszać. Trzeba się wmieszać W ludzkie krzyże i zmartwienia. Nie stać na uboczu, Nie zamykać oczu Na ludzkie łzy I dramaty. Serce dobrego człowieka Jest bogate W umiejętności słowa pociechy, Współcierpienia. Trzeba odnosić wszystko do losu, Bożego doświadczenia, Tajemnic Bożej opatrzności. Mniej mówić, Więcej słuchać płaczu i skargi. Niemym współczuciem gościć, Zaciskać smutne wargi.

Uczynki miłosierne, co do duszy - Urazy chętnie darować. Przebaczać I anulować. Doznane krzywdy przebaczać. Jakie to trudne. Jakie to ciężki. Staczać się do krzywdzicieli. Łamać bariery obłudne, Aby wiedzieli, Że niczego nie pamiętam, Że każe mi wiara święta Urazy chętnie darować. Sięgnę do Ewangelii. Poproszę Jezusa, Aby mnie pouczył Tego prawa dochować. Może z czasem moje serce W tym utwierdzę.

 Zakonnica-jedyna kobieta ,która wie w co się rano ubrać :):)