Dlatego ciągle jeszcze czuję, jak przelatuje koło mnie ten wiatr, który zdmuchnął płomień jej życia, jakby wiał do tej pory; jakby wciąż wiał człowiekowi w oczy.

Gdzieś we mnie drzemie duch romantyzmu. Dla niego szybciej bije mi serce. Więc dziś głęboki pokłon mu składam, to dzięki niemu wciąż jeszcze żyję.

Słowa por­wał wiatr.Poszy­bowały na skrzydłach zi­mowych ptaków.Może kiedyś wrócą z cichym sze­les­tem wiosen­nych traw.Choć tak sa­mo brzmiące,sens przy­niosą inny

Bez­sku­tecznie sta­rasz się do­gonić wiatr, spo­koj­nie on kiedyś też ustanie.

Człowiek mu­si mieć poczu­cie wol­ności, świado­mość te­go, że może wyjść, krzyknąć, trzasnąć drzwiami, biec z wiat­rem i pod wiatr.

Wiatr wziął mnie na ręce i zos­ta­wił w sa­mym cen­trum moich prob­lemów. Ale ich roz­wiązań, nies­te­ty, już nie przywiał…

Nieje­den człowiek chciałby uciec tam, gdzie szczęście trzy­ma nadzieję za rękę, a wiatr me­lodię miłości nuci.

Całe życie wy­dep­tu­jesz swoją własną ścieżkę. Raz jes­teś na górze a raz na do­le, i gdy wy­daje Ci się, że w końcu chwy­ciłeś swo­je długo wycze­kiwa­ne szczęście za no­gi... po­jawiają się wątpli­wości.

Moją głupotą było to, że byłam gotowa przepłynąć ocean dla kogoś, kto dla mnie nie przeskoczyłby kałuży..