Czasem spotyka się kogoś nieziemsko pięknego. A potem z nim rozmawiasz i po pięciu minutach umierasz z nudów. Ale czasem spotykasz kogoś i myślisz sobie: ''Może być.'' A potem go poznajesz. I jego twarz staje się nim. Jego osobowość jest na niej wypisana. I staje się czymś tak pięknym.

Wydaje się, że obecnie gramy w niepokazywanie tego, co lubimy, niestawianie kroku naprzód ze strachu przed odrzuceniem, czekanie, by druga osoba powiedziała nam najpierw jak się czuje, żebyśmy potem mogli to zrobić my. Wydaje się, że gramy w grę, w której nie obchodzi nas, kogo mamy obok, w której chodzimy na palcach z strachu przed znalezieniem czegoś wartościowego. Wydaje się być w modzie niewyrażanie własnych uczuć.

Nie jestem z tych którzy nie wierzą, w miłość od pierwszego wejrzenia,ale zawsze lepiej spojrzeć po raz drugi.

Spójrz na Wasze zdjęcie te­raz. Co widzisz? Ru­miane po­liczki, sple­cione dłonie. Che­mia wręcz uno­si się w po­wiet­rzu.

We wza­jem­nym zro­zumieniu człowieka tkwi naj­większa nasza siła, której naj­bar­dziej nam brakuje.

poz­na­nie człowieka,je­go zacho­wania i reak­cji na rożne sy­tuac­je życiowe jest niemalże niemożliwe. po­win­no się sku­piać uwagę na zro­zumieniu postępo­wania i pew­nych cech charakteru. wte­dy być może zbliżymy się nieco do poz­na­nia in­nych i siebie