Pot­rzeb­ne są ta­kie małe, miłe ak­centy w ciągu dnia. Po to żeby człowiek mógł się uśmie­chnąć sam do siebie szczerze wspo­minając je. I żeby umiał cie­szyć się drobiazgami.

Trze­ba śmiać się nie cze­kając na szczęście, bo go­towiśmy um­rzeć nie uśmie­chnąwszy się ani razu.

Uśmiech ni­by przy­jem­ne doz­na­nie, a cza­sem boli.

Na­wet naj­piękniej­szy sztuczny uśmiech nie roz­we­seli smut­nych oczu...