pa­mięć krótka, niewinna przy­dusza nibynóżki naszych kłopotów widzi­my się przez ekran, nie czując endorfin i przeziębienia bi­jemy się na sucho, bez głuchych telefonów.

Nie przy­wykłam jeszcze, że te­lefon mój nie dzwo­ni Sprze­dali go - jak in­nych mi­lion pa­miątek po mnie Ucichło mo­je życie to­warzys­kie Choć ludzie wspo­minają jeszcze o mnie, na stro­nie.

By­le da­lej od wpół do, które mil­knie z czasem i nie wa­ha się wrócić na swo­je miej­sce. Kwad­rans też bo­li - nie można nic złożyć z ćwiar­tek gu­biących ułam­ki. Tyl­ko to, co równoległe nie od­bi­ja się sze­rokim echem, jak głuchy telefon.

Wiem, że które­goś dnia ktoś mnie zastąpi. I wiem, że nie będziesz o mnie pa­miętać. Choć wiem, że nie usłyszę "dzięku­je". Ja zaw­szę będę Ci wier­ny... Twój te­lefon.

Jeśli fa­cet nie od­biera od ciebie te­lefo­nu to znaczy, że nie chce z tobą roz­ma­wiać.