Chwi­le uwa­gi, Po­wiew ser­ca. Ku­beł zim­nej wo­dy. Toż to błazen co chadza co dzień po tym dworze.

ot­warłem drzwi przed­wie­cznej pustki chłodu nienawiści pier­wotnych instynktów bólu duszy łka­nia ser­ca bez nadziei

Wiedząc, że nie cze­ka na życze­nia ode mnie z moc­no bijącym ser­cem, nieus­tannie za­dając so­bie py­tanie, czy na­piszę, usunęłam każde słowo z wiado­mości, którą chciałam mu wysłać. I co?

. A ono tyl­ko się od­grażało, że prze­cież os­trze­gało, że pro­siło, tłumaczyło, a ja nie chciałam słuchać. Mo­je niebieskie ser­ce.

"Teraz wiem, że warto żyć warto kochać, marzyć śnić. Mieć nadzieje w lepszy świat. Przecież wierzysz, tak jak ja:)