Największe wynagrodzenie dostaniesz za pracę nad samym sobą.

Muza poezji szum drzewa mroczne myśli pobudza jak suknia zwiewna słowem zdobiona, zwichrzone włosy jak amplituda wciąż oscyluje jaźń rozszczepiona widzę jak naga stoisz zhańbiona i pozbawiona już wszelkiej cnoty, mącisz w umysłach jestem w twych szponach i z tą diablicą idę w zaloty, garnitur miałem pięknie skrojony a umysł jasny i skromną mowę, zostałem dzisiaj w niecnej swawoli a metaforą odznaczam drogę, odejdź ode mnie pani szalona mam dawno dosyć już fiku miku, nie chcę się tulić w twoich ramionach wędrować nocą do bladych świtów, chyba cię wtrącę do ciemnych piekieł tam twoje miejsce nie w leśnej kniei pośród sitowia pajęczyn i mgieł, zagra mi wolność pełna nadziei, a przecież miałaś być już dla ludzi nieść pokrzepienie gasić pożogę, w ciemnościach myśli nasze pobudzić odpędzać smutki przeganiać trwogę. Art123