ODA DO SERCA Każda żyjąca na ziemi istota, Nie pomijając psa, ani kota, Ma w swoim wnętrzu coś wspaniałego. Coś, co pozwala kochać drugiego. Bez tego czegoś żyć już się nie da. I obojętnie – bogacz czy biedak Jest tym przez Boga obdarowany, Aby móc kochać i być kochanym. I choć po równo wszyscy dostali, To jedni rzecz tę pielęgnowali. Chcieli, by rosła w dobro i siłę, Żeby najlepszą z najlepszych była. Drudzy natomiast, smutno to rzec, Wcale nie chcieli tej rzeczy mieć. Więc chwast kłujący wdarł się tam siłą I rzecz tę zrobił prawie niebyłą. I tak powstały dwie różne rzeczy: Ta jedna wielka, dobra – co cieszy, Druga nieczuła, zła, bardzo mała, Ta - ból zadaje - twarda, jak skała. Pewnie spytacie, o czym ja mówię I co za bajki wymyślać lubię? O czym tak piszę w wielkiej rozterce? Przecież to proste – Chodzi o SERCE!