Samotność ma miękkie, jedwabiste dłonie, ale mocnymi palcami chwyta serce i powoduje cierpienie.

Na samotność bowiem skazują człowieka nie wrogowie, lecz przyjaciele./Milan Kundera/

Musisz być bardzo samotny skoro już nawet Świadkowie Jehowy nie chcą z tobą rozmawiać...

...Napisałeś do mnie, wciąż ostatnio piszemy. Nic między nami nie ma, a już dzieje się wszystko. Może tak właśnie jest, gdy ludzie czują się samotni.....może 🙁

Prawdziwa samotność zaczyna się od chwili, kiedy człowiek nie może już dłużej znieść własnego towarzystwa.

Samotność nie ma nic wspólnego z brakiem towarzystwa.

"Czytamy, bo chcemy czuć, że nie jesteśmy sami. Czytamy, bo jesteśmy sami. Czytając nie jesteśmy sami. Nie jesteśmy sami." Gabrielle Zevin "Między Książkami"

"Myślałem, że najgorsze w życiu to być samotnym. Tak nie jest. Najgorsze w życiu to być z ludźmi, którzy sprawiają, że czujesz się samotny." Robin Williams

Oddaj mi samotność mą, pragnę jej, wolę ją od chłodnego bez końca we dwoje. W byle jakim sam na sam Nic się nie przydarzy nam, Zwariujemy, z nudy oboje. Oddaj mi samotność mą, pragnę jej, chcę być z nią. Chcę na moment po prostu zapomnieć, myślom moim przywróć wstyd, słowom cel, sens i rytm. Oddaj wierę na zawszę straconą, nim nienawiść zacznie kłuć, Zwróć mi mą czystość, zwróć Gdzieś w pośpiechu po drodze zgubioną. Daj odpocząć kilka chwil, Maskę zdjąć pozwól mi, może pod nią płaczę. Oddaj mi samotność mą pragnę jej, wolę ją od absurdu codziennych tłumaczeń. Oddaj mi samotność mą pragnę jej, chcę być z nią - nie możemy przecież inaczej. Oddaj mi samotność mą pragnę jej, wolę ją od chłodnego, głupiego we dwoje. W pajęczynie pustych dni zabłądzimy ja i Ty, zwariujemy...

Jest pełnią szczęścia, ogniem miłości, przyjaciół wsparciem, w chwili samotności

Samotność to najgorszy rodzaj umierania,bez fizycznego bólu, długotrwały, perfekcyjnie wyniszczający

"Dopiero w samotności człowiek jest naprawdę sobą"

Sa­mot­ność tak jak wiatr może przejść do części codzien­ności. Prob­lem po­jawia się zaw­sze, gdy wieje za bardzo.

Sa­mot­ność, to miej­sce, które war­to od­wie­dzić, ale nie war­to tam zos­tać na dłużej.

Sa­mot­ność jest jak ogród, w którym dusza usycha, a kwiaty przes­tają pachnieć.

Sa­mot­ność i ból to nau­czy­ciele. Dają czas i zro­zumienie. Po nich przyj­dzie nadzieja i wdzięczność za co­kol­wiek, co nie boli.

Sa­mot­ność to życie w mro­ku od­trące­nia, lecz to prze­cież w ciem­ności można dos­trzec naj­jaśniej­sze gwiazdy.

Nie wie­działam, co mówię. Można prze­cież przeżyć ciągłe kłótnie, niez­ro­zumienie, brak ak­ceptac­ji. Znacznie gorzej jest z samotnością.

Trudno jest na coś czekać gdy nie ma ciepła myśli, gdy czas się nie uśmiecha a sen się nie chce ziścić.

◕ Wystarczy z głębi duszy słowo, które poczucie ciepła wzbudzi. Spojrzysz na cały świat na nowo i samotność swoją ostudzisz ◕

Sa­mot­ność w dzień sta­je się przez­roczys­ta, nocą wi­dać ją na­wet przez ścianę.

Głuchy się stałem na in­try­gi ludzkości Prze­nikła me ciało aż do szpi­ku kości Jes­teśmy już ra­zem przez długie la­ta Nie dba­my o przyszłość, nie boimy się zimy ni lata.

Takie troszkę ponure i przygnębiające

Ładne i bardzo nastrojowe.