Tak niewiele było trze­ba… żeby tam­ta ław­ka ko­jarzyła się zaw­sze z ta­jem­nicą nasze­go pier­wsze­go po­całun­ku, tam­ta łąka z naszy­mi bo­symi sto­pami o po­ran­ku, tam­ta piosen­ka z me­lodią graną spec­jalnie dla nas i słowa­mi szep­ta­nymi do ucha.