Uderza jak ból, jak wiel­ki młot ognia ko­wala w ko­wadło z is­kra­mi - na nic sta­rania...

Wy­razić słowem pląta­ninę myśli, Od­wie­cznie ut­kwioną w sieci neuronów, I wie­rzyć naiw­nie, że choćbyś się przyśnił, Nie zmącisz Świąty­ni stworzo­nej przez Bogów!