Po drodze życia, usłanej cierniami.

Czu­jemy się bez­bron­ni, nie ma­my dokąd przed tym uciec. Po­zos­ta­je mieć nadzieję, że do­kona­liśmy dob­re­go wy­boru i przyj­dzie ktoś, kto po­może chwy­cić za pok­rytą cier­niami klamkę i będzie przy nas, gdy trze­ba będzie zmienić opat­ru­nek.

O, dlacze­go to Bóg spać dziś nie poz­wa­la? Czy to On zsyła niemoc za­sypiania?...

Nawet jako posąg wygląda niesamowicie i strasznie