W srebrnej łodzi sen przypłynął, sypnął garścią marzeń zwiewnych i już wkoło się zjawiły wróżki,nimfy i małe elfy.

Skokiem taniec nasnadniejszy, A tym jeszcze pochodniejszy, Kiedy w bęben przybijają, Samy nogi prawie drgają. Teraz masz czas, umiesz li co, Mój nadobny bębennico! Wszytka tu wieś siedzi wkoło, A w pośrzodku samo czoło. Żeby też tu ta nie była, Która twemu sercu miła? Każesz li, wierzyć będziemy, Aleć insze rozumiemy.

zaraz potem lato nimfy zielone i błękitne rusałki kołem otoczyły jak pięknie odejść z wiosną i przyjąć nową porę roku jemu radziły

TYLKO PODZIWIAC TAKIE CUDENKA:)