Wiesz, nieraz ser­ce mo­je łopocze nies­po­koj­nie pod do­tykiem wzro­ku ludzi przechodzących obok.

Zwa­li mi się na głowę i będzie znów to sa­mo Gdy ser­ce wraz z głową wte­dy popękało

Gdy­byś mi od­po­wie­dział strachem i trwogą.. wie­działabym ach wie­działa! że kochać umiałeś. Praw­dzi­wie? wiem tyl­ko że ser­ce, które nie kocha, nie płacze.

A ser­ce... W kie­sze­ni sta­rego swet­ra zgubiłam. I tyl­ko gdzieś wewnątrz tęsknię po cichu. Nocą, zmarźnięta na wspom­nień ciem­nym strychu.

Wdzięcznym Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy, Bo nad to przystojniejszej ofiary nie mamy.

nieoczekiwany wybuch uczuć

Atomowe serduszko;)