Ser­ce pragnące miłości, zro­zumienia pod wpływem dru­giego człowieka zmieniło się na ser­ce niepew­ne, ser­ce z kos­tek lo­du, których nie roz­to­pi na­wet wrzątek.

Zno­wu piszę do Ciebie list Jest głębo­ka i ciem­na noc, a obok jej nie ma. Zna­jomi? Dokład­nie zna­jomi. Przy­jaciele? Tak ich niewielu, wszys­cy tkwią w swoim świecie - mają włas­ne prob­le­my, za to ich nie wi­nię.

Nocą spoglądam na mias­to i nie mogę uwie­rzyć, że już nie tęsknię... I to nie jest wi­na od­ległości, która nas dzieli, a jed­nie chłodu Two­jego ser­ca, który poczułam gdy widziałam Cię os­tatni raz, pier­wszy od tak dawna...