Nie wiemy na­wet gdzie ona prze­bywa. Trzy­mamy ją w ser­cu, żołądku, głowie... Jest jak niep­roszo­ny gość i nie poz­wa­la żyć.

aż doszli tam gdzie los ich się wy­pełnił ziem­skiej wędrówki nas­tał kres ot­warła się bra­ma piękne­go ra­ju w nag­rodę za serca wier­ność i miłość po kres

Do­tykasz mnie;roz­chodzi się mgła, Gładzisz po­liczki;wzniecasz żar. Całujesz mo­je skro­nie;błogi stan trwa, Opuszczam Cie;za­bieram ze sobą ka­wy smak.

walentynkowa kawa