z piekła rodem

oni wiedzą w śnie wie­cznym zanurzeni więc kroczę wśród mo­gił ognistych i zapomnianych by zna­leźć odpowiedzi we mgle świt skrywającej i tych co odeszli lecz są tu­taj zarazem

Pus­te życie przed światem skrywane uczu­ciem bez­radności co dzień do­mino­wane. Zno­wuż po­nawiam ry­tuał samounicestwienia bez­powrot­nie za­pomi­nając czym są marzenia. Pul­sujący stru­mień - jak czer­wo­na rzeka... W roz­ległych ciem­nościach tyl­ko piekło czeka.