I choć wciąż niez­darnie parzę dłonie w błędów po­piołach, Bez­myślnie gasząc ogień piekłem me­go spoj­rze­nia, Uśmie­chem prze­biegam po skrwa­wionych ho­ryzon­tach, Pławiąc się w słabości, w tej chwi­li wyt­chnienia.

Każdy ciągnie w swo­ja stronę To co tyl­ko zdo­być może Chy­ba cechy to wrodzo­ne Nasze ludzkie , al­bo gorzej .

Ech ma to spojrzenie :)

Ma tajemnicze spojrzenie

coś pięknego!!! Cudo;)

Ciekawe czy autor inspirował się Vocaloidem?