do­tykam kar­tek sta­re wier­sze słowa jak świad­ko­wie dni roz­pa­dają się za­mieniają w pył świat który runął z naiw­ności bu­dowa­ny

Ona cza­sem drzwi skrótu za­myka Gdy myśl płocha Do ust, naz­byt szyb­ko po­myka. Nim słowo, w świat sze­roki ruszy, Kieru­je go na fil­try, Czułego ser­ca, de­likat­nej duszy.