Zat­rzy­maj­my się gdzieś na gra­nicy cza­su, by trwać wciąż ra­zem aż po kres wieczności.

Sa­mot­ność i ból to nau­czy­ciele. Dają czas i zro­zumienie. Po nich przyj­dzie nadzieja i wdzięczność za co­kol­wiek, co nie boli.

W życiu tak nap­rawdę liczy się czas, ja­ki poświęci­my dla naszych przy­jaciół, miłości i pas­ji, którą kocha­my, bo reszta te­go cen­ne­go su­row­ca to codzien­na monotonia.

Py­tanie: co ro­bić, by nie tra­cić cza­su? Od­po­wiedź: doświad­czać go w całej je­go rozciągłości.

Życie starze­je się jednakowo miłość nakręca czas by za nią nadążał