Nig­dy nie wiesz co cze­ka za ro­giem leśnego życia,które bez­wied­nie niesiesz za sobą,zos­ta­wiając przy­jaciół których zaw­sze miałeś obok.

A mar­twe oczy spoglądają zza krat lasu Tam pląta­nina skrzy­deł ich I tych dob­rych i tych złych Gdzie biel z czer­wienią mie­sza się Gdzie czerń przyćmiewa sym­fo­nię tę

Nie wiem dlaczego ten las ma być magiczny, ale ładnie wygląda.