Niepew­ny siebie za­siadał na niebieskiej planecie i pi­sał znów dla Niej wier­sze To sposób w ja­ki mówił, że Ją kocha przez brak pew­ności siebie

W cza­sach egzys­ten­cjal­nej Zarazy.. Cier­pienie ob­naża kształt Świata.. Ból zdziera fałszy­we Maski.. Siłę wyz­nacza naj­większa Słabość.. A War­tość wy­cenia Śmierć..

Zwa­riowałam już zupełnie... Na tym po­legał idiotyzm kocha­nia się w kimś z in­nej pla­nety czyż nie?

Świat nie zasługu­je na je­go mil­cze­nie. Przy­ziem­ność nie ma tu znacze­nia. I tyl­ko bla­de światło planet i księżyca bi­je na alarm, nie poz­wa­la za­pom­nieć o tym co ważne, o tym co niena­macal­ne.

Gdyby ode mnie zależała przyszłość... Już by jej nie było.