już daw­no skończył się czas bohaterów którzy od­da­wali własną krew pod­ci­nając żyły na ołtarzu ojczyzny dębo­we liście ok­ryły zamku smutku i nadziei prze­powied­nia spełniona

"Kiedy tęskno­ta wbi­ja szpo­ny w sa­mo ser­ce, wspo­minam chwi­le, w których byłeś na wy­ciągnięcie ręki. Pow­tarzam tą czyn­ność do pier­wsze­go, po­now­ne­go wtu­lenia się w Ciebie i za­pom­nienia o całej reszcie."

I wy­ruszyw­szy ze swe­go zam­ku z ko­nika stu­kota­mi Nie pożeg­naw­szy go ludzie fan­fa­rami Poszedł książę myśląc na śmierć nie­chybną idę Jak nic załapię się na jaką bidę

O! Tu mi zamek na dłoni wyrośnie ! ...i wyrósł. :(

Ma mieszkańców w garści