WIECZOREM. Na pól obszarach kłosy zbóż  wiszą  w sennej martwocie, Ukołysane jasnych zórz  ciszą,  skąpane w złocie. Rozchwiane w obłok drżący, mdły  wstają  opary czyste! Rusałki białe z nocnej mgły  tkają  szaty świetliste. Mistycznym zdrojem w państwie mar  biją  fontanny senne, Nektar zapomnień z złotych czar  piją  duchy płomienne. /Edward Leszczyński/

Czy oso­ba ta­ka jak ja jest jeszcze w sta­nie, po tym wszys­tkim co przeszła po­kochać i zaufać?