Nic tak nie roz­grze­je zmarzniętych po­liczków i ser­ca, jak roz­pa­lone rączki dziecka.

O tej swojej przyjaźni raz w cieniu dąbrowy Kiedy gadali, łącząc swoje czułe mowy Do kukań zozul i krakań gawronich, - Alić ryknęło raptem coś koło nich. Leszek na dąb; nuż po pniu skakać jak dzięciołek.

Uczucie wdzięczności jest ciężarem, który znieść mogą tylko silne charaktery.

ojejku,ale nabroiłem ;)

O ja nieszczęśliwy powiedziała-nie. Może trzeba było zerwać kwiatek?

jaki wstydzioszek...

teraz jestem niewidzialny

Nie ma mnie !! :)