I świat da­lej is­tnieje w wodnej łupinie orzeszka , a ja czuję się le­piej, bo po­konałam chwilę słabości, chy­ba już ostatnią.

To wszys­tko dzieje się tyl­ko w Two­jej głowie, wca­le nie płyniemy drew­nianą łupiną przez rzekę krwi i wca­le nie za­mykasz oczu, by na to nie pat­rzeć. Two­ja łza na po­liczku nie jest praw­dzi­wa, a drżące ręce to fik­cja li­terac­ka. Tak nap­rawdę to marze­nie ściętej głowy, pocho­wanej na dnie ludzkiej świadomości.

Góra lo­dowa wprost z ser­ca, za które w ogień ska­kać wczo­raj się chciało uderzyła w naszą łupinę, która nieza­tapial­na być miała.

Ale ulewa