Poezję pisze się łza­mi, po­wieść krwią, a his­to­rię rozczarowaniem.

Cierpienie rozdarło jego serce Niezdecydowania sztylet rozpłatał krtań I spadły pierwsze czerwone krwi krople I spadł jesienny deszcz

Ot­wierasz oczy i leżysz na be­tonie, we włas­nej krwi to­niesz, Krew spływa po dłoniach, ko­lanach nie masz sił bo­li każda ra­na. Uświada­miasz so­bie co zro­biłeś, twe ser­ce te­raz ze wsty­du płonie. Leżysz tak bez sil­ny myślisz że nie docze­kasz jut­ra ra­na.

Mała poprawka