Tego, co ma plecy, całują i niżej.

Pat­rząc na siebię, spoglądając w lustro, uni­kam swych oczu, żal mi w nie patrzyć. Każda chwi­la spycha mnie, w głębie krainy cieni. Wbi­ja mi noż w plecy, ze szczęściem na drogę.

Te­raz stałeś się moją słabością - i bo­leśnie uświado­miłam sobie jak bar­dzo jes­tem słaba...

Nie two­je przeznaczenie jest głupców tępienie. Dob­ro po­jawia się i znika, a w rękach twych le­kar­stwo na nikczemnika.