Sa­mi mu­simy doj­rzeć, zro­zumieć niep­rze­widy­wal­ne i ta­jem­nicze, od­kryć głębie egoiz­mu człowieka.

Ludzie cza­sami udają, że nie widzą słabości płomienia in­nych,bo to uwal­nia ich od poczu­cia wi­ny, że nie zro­bili nic by te­mu człowieko­wi pomóc.

To na skórza­nym pas­ku, na owłosionym nad­gar­stku Pat­rzysz jak zni­ka życie i jak nig­dy nie powróci Od­da­jesz się cały żonie, pra­cy i mias­tu A ta wskazówka, choć złota, pot­wornie smu­ci