Od­dechów cier­piących, dusz poranionych Bez żad­nej z is­tot bez­sensu tym życiem podążając Od­kry­wać samolotem przez­nacze­nie płacz napotykając.

I nie mów mi, że nie ufasz ludziom. Jeździsz auto­busem, metrem... La­tasz samolotem... Przechodzisz przez ulicę... Każde­go dnia po­wie­rzasz in­nym swo­je życie. To zaufa­nie wrodzone.