Przechodzi­my na tej naszej planecie ziemi obok siebie niewi­doczni, za­pat­rze­ni w udrękę codzien­ności.

Tym­cza­sem sa­mot­na planeta ze skrzyp­ca­mi w dłoniach, sie­działa smut­na pod top­niejącym drze­wem Nadziei. Płakała bo oberwała w zderzeniu z inną planętą....

Cza­sami iść trze­ba prędko Nie zważać na sze­lest, moc i przez­nacze­nie Cza­sami trze­ba za­pom­nieć I żyć w zu­pełnie in­nym świecie

Jechał pros­to lecz pod prąd, bez świateł nadziei i ha­mulców swoich po­kus. Na zakręcie życia wpadł w poślizg włas­nych myśli i zderzył się z rzeczywistością.

lepiej o tym nie myśleć...

kiedyś to się stanie