. Opa­damy. Upod­le­nie na dnie. Wyrzu­ty su­mienia, niepew­ność, py­tania bez od­po­wie­dzi. O ile łat­wiej móc mil­czeć, o ile łat­wiej móc po­zos­tać obojętnym.

Choćbyś po­kazał mi szczęście nie miałabym siły go do­sięgnąć, jes­tem za słaba by wy­ciągnąć rękę w je­go stronę, słabość mo­ja sięga psychi­ki, psychi­ka roz­le­wa mo­je życie w krwi...

A ten kto się z niego na­pije, te­go dusza w smut­ku zgi­nie. I poz­na wte­dy smak jej sek­re­tu: Słodycz krwi... Słone łzy... i go­rycz cier­pienia.